Recensie: Muleum – Erlend Loe

Muleum

Het onverwachte begin van Muleum van Erlend Loe zet meteen de toon:

We storten neer. Houden van je. Doe wat je wilt. Pappa. (sms verstuurd vanuit het luchtruim boven Centraal-Afrika, april 2005).

​Dit smsbericht ontvangt de achttienjarige Julie in Noorwegen, haar ouders zijn op dat moment samen met haar broer op rondreis door Afrika. In december 2005 begint Julie een dagboek en lezen we hoe ze na hun dood achterblijft in de kapitale familievilla in Oslo met de Poolse tegelzetter Krysztof. Ze heeft een vriendin Constance die haar niet begrijpt en ze is ook al niet erg onder de indruk van haar psycholoog, de bebaarde Psycho-Geir, waar ze verplicht tweemaal per week mee praat. Haar overgebleven ooms en tantes hebben de beste bedoelingen, maar Julie is het zat om als zielig klein meisje gezien te worden. Ze besluit dat haar maar een ding te doen staat: ook sterven. Maar dan wel in stijl.

​Helaas, Julies eerste poging om zichzelf tijdens de toneelvoorstelling van haar gymnasium op te hangen mislukt jammerlijk. Ze laat zich echter niet uit het veld slaan en besluit weg te gaan uit Noorwegen. Julie reist de rest van het boek kriskras de wereld rond. Dit doet ze het liefst met obscure Afrikaanse vliegtuigmaatschappijen omdat die de meeste kans op neerstorten geven. Terwijl al haar (soms bizarre) zelfmoordpogingen en -plannen mislukken, blijft ze in haar dagboek schrijven en wordt ze gaandeweg steeds iets optimistischer.

​Het thema van Muleum is zwaar, Erlend Loe slaagt er echter in het boek grappig, licht en optimistisch te houden. Julie zit in een diep dal maar weet toch steeds weer mooie momenten in haar leven te zien en overal het beste van te maken. Het boek leest als een trein en zit vol met bizarre wendingen en hilarische situaties; dit gecombineerd met psychologische diepgang en een verrassend einde levert een indrukwekkend boek op dat je niet makkelijk weg kunt leggen en waar je na het lezen nog even over blijft nadenken.

      Naschrift:

Muleum

      van Erlend Loe, vertaald door Femmigje Andersen Sijtsma, De Geus, Breda 2009.

Erlend Loe (Trondheim 1969) studeerde aan de Filmacademie en Kunstacademie. Hij begon zijn carrière als maker van korte films en videoclips. Ook werkte hij in een psychiatrisch ziekenhuis. Hij brak in 1996 door met zijn boek Naïef. Super. In 2004 werd hij gekozen tot beste Noorse schrijver van onder de veertig.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s