Recensie: De Rustelozen

De Rustelozen, Linn Ullmann, vertaald door Lucy Pijttersen, Hollands Diep, Amsterdam, november 2016.

Dat Linn Ullmann de buitenechtelijke dochter is van de spraakmakende en beroemde Ingmar Bergman en Liv Ullmann heeft altijd een rol gespeeld in haar eigen werk. 

Haar jeugd is niet makkelijk geweest, met ouders die er nooit waren en steeds wisselende kindermeisjes die haar grootbrachten. Van sommige meisjes herinnert Linn zich niet veel meer. Over ene Catherine schrijft ze: ‘Wat ik bedoel is dat ik me niet kan herinneren hoe ze eruitzag (…), maar wel weet ik nog dat er een donkere, zware sfeer om haar heen hing, blauw en treurig. Als ik haar zou moeten vergelijken met een vrucht, zou het een zwarte bes zijn.’ 

Haar moeders tijd wordt bij voortduring opgeslokt door films of door een constante stroom minnaars. Bij haar kluizenaar van een vader, die haar altijd in de derde persoon aanspreekt, brengt ze jaarlijks de maand juli door. Eenzaamheid en het gevoel van anders zijn staan centraal in haar jeugd.

Ingmar Bergman en Linn Ullmann willen samen een boek schrijven over ouder worden, daarom neemt Linn de gesprekken met haar dan 87 jaar oude vader op; haar vader is dan al zo vergeetachtig dat hij vaak van de hak op de tak springt. Nadat Ingmar Berman sterft, duurt het een paar jaar voordat Linn de opnames terugluistert en uiteindelijk dit boek over haar jeugd en ouders schrijft.

De Rustelozen staat vol transcripties van bandopnames, anekdotes, gesprekken en verhalen over de niet alledaagse jeugd en het verdere leven van Linn. Ze vertelt openhartig over de moeilijke, maar op hun eigen manier liefdevolle band die ze met haar vader en moeder had. Linn wisselt tussen het afstandelijk beschrijven van haar jeugd, waarin ze steevast aan zichzelf en haar familie refereert als ‘het meisje’ en ‘de vader’ en ‘de vrouw’ en hoofdstukken die zijn geschreven vanuit de ik-persoon. 

Ondanks de afstandelijkheid die daaruit klinkt, boet het verhaal niet aan kracht of intimiteit in. Juist de verschillen in toon en perspectief maken van De Rustelozen een indrukwekkend boek dat nog lang blijft hangen. Absoluut een aanrader en een van de beste boeken die ik in de afgelopen maanden gelezen heb.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s